Shin splints, naar de podoloog

Shin splints, ik loop er nu al bijna twee jaar mee. Of beter gezegd, ik hardloop er bijna twee jaar niet mee. Want iedere keer als ik start komen mijn klachten terug. Vorig jaar startte ik het jaar met een afspraak bij de sportarts om te onderzoeken wat maakte dat mijn klacht bleef bestaan. Iedere keer opnieuw rust, rustig aan weer opbouwen. Iedere keer opnieuw last. Ik kreeg een doorverwijzing naar de podoloog. Alleen die stap zette ik niet. Ik haalde zooltjes bij de schoenmaker. Alleen was daarmee het probleem nog niet opgelost.

Al weer een jaar verder. Opnieuw het goede voornemen hardlopen. Dit keer startte ik het jaar met een afspraak met een podoloog. Een sport podoloog. En het was een bijzonder interessant bezoek. Hij maakte filmpjes van mijn voeten. Lopend en hardlopen. We bekeken de beelden en hij legde uit wat er nu precies gebeurd en wat maakte dat ik deze blessure heb opgelopen.

Mijn voeten werden uitvoerig bekeken, er werd aangetrokken, in geduwd. Ze werden gescand en er werd op getekend. En toen volgde de conclusie. Je hebt knikvoeten. Hierdoor staan ook je knieën naar binnen. Hij pakte mijn knie beet en draaide hem naar buiten, dit is waar je knie hoort te zijn. Ik kijk er met grote ogen naar. Dat is een heel eind van de positie waar die zich altijd bevind… Het voelt heel onnatuurlijk, dat wat natuurlijk hoort te zijn.

Op het filmpje zien we ook hoe mijn voet naar binnen gaat nadat mijn hak de grond heeft geraakt. Het ziet er bijzonder (raar) uit. Doordat ik de klap op de binnenkant van mijn voet opvang, wordt er hard getrokken aan de pezen die van mijn voeten naar mijn scheenbeenvlies gaan. En dat maakt het scheenbeenvlies ontstoken raakt. Op het filmpje zien we ook hoe ik de eerste klap volledig opvang op mijn hak. Drie keer je lichaamsgewicht vangt je hak nu op. Dat is in mijn geval 180kg. Ik maak grote passen en daardoor land ik als eerste op mijn hak. Je kunt het op bovenstaande foto ook goed zien, mijn hak land als eerste op de grond. Het advies is duidelijk, je pas verkleinen waardoor je op het middenstuk van je voet gaat landen en de klap veel minder hard je lichaam in komt.

Het duurt een kleine 2 weken voordat mijn zooltjes thuis gestuurd worden. Natuurlijk heb ik direct de hardloopkriebels. De podoloog heeft een duidelijk advies over opbouwschema’s en deze blessure. Het gaat een lange weg worden, toch zag hij niet in waarom het niet zou kunnen slagen. Een lange weg geeft niet, als er maar een weg is. Het betekent langzaam opbouwen. Iedere keer wanneer ik mijn scheenbenen voel ga ik een stap terug in mijn schema en moet ik gaan koelen. Zodat de ontsteking zo min mogelijk de kans krijgt zich te gaan ontwikkelen. Waar ik eerst een echte kilometervreter was, zal ik me nu echt gaan focussen op herstel. Want ik wil echt weer kilometers gaan vreten. En zolang ik niet herstel, zit dat er niet in.

Omdat ik nog even heb voordat mijn zooltjes komen heb ik het advies gekregen om me te verdiepen in Chi running. Een hardlooptechniek – houding die veel minder blessure gevoelig is. Je belast het lichaam minder. Alles wat je al veranderd in je houding, levert al profijt op. Doe je 20% van de houding op de juiste wijze, dan is het al 20% minder belastend voor je lichaam. Dat is winst! In dit filmpje wordt uitleg gegeven over chi running.

 

Posted in Sport and tagged , , , , , , , .

Geef een reactie