Een kleurrijke wondere wereld in Kunsthuis Loof

Mam, kom zullen we kijken? Ik weet niet of de deur open is lieverd. Blijf jij maar staan en ze gebaard driftig dat ik moet blijven staan waar ik sta. Ze rent naar binnen al roepend dat zij het wel aan opa en oma zal vragen. Ik sta en blijf precies staan waar ik sta. Wat ga je oma vragen, hoor ik oma zeggen. Mogen we kijken, mogen we binnen kijken? Opa en oma snappen direct waar ze binnen wil kijken.

Je opa en oma zullen maar een kunsthuis hebben. Niet iedere peuter zal daar wild enthousiast van worden. Onze peuter wel. Ik kan me nog goed herinneren dat we na een lange treinrit in Milaan aan kwamen. We kampeerden aan Lago di Maggiore en gingen een dagje op pad om wat cultuur te snuiven. Nu is de stationshal in Milaan al prachtig, alleen wij hadden onze zinnen gezet op het stadscentrum, de dom en het museum aan dat plein. We dwaalden een beetje rond, zoekend naar een route. Zij zat op mijn schouders, ze hing meer, moe van de lange rit. Totdat ze het woord museum hoorde. Ze zat rechtop en begon te trappelen met die beentjes. Helemaal enthousiast begon ze al stuiterend op mijn schouders te kletsen. Over het museum; gaan we nu, zijn we er al bijna, wat voor museum, schilderijen? Ik heb het geweten en laat niet weer het woord museum vallen totdat ik de ingang kan zien.

Als je opa kunstenaar is (Age Hartsuiker), dan groei je op met kunst. Al jong wist ze de opa schilderijen te herkennen. Bijzonder om van dichtbij mee te maken. Ik blijf het ook bijzonder leuk vinden om met haar kunst te bekijken. Kunst door haar ogen. Zij ziet het anders, ze beleeft het anders én ze blijft voor andere werken staan. Als baby ging ze al mee in de draagdoek. Kleine baby geluidjes schallen door stille museum hallen. Peutergeluiden kunnen oorverdovend zijn. De voetstappen van rennende peutervoetjes, klinken als een een groep rennende paarden. Kijk mam, dat beeld is een sexy lexy!! Een enthousiaste peuteruitspraak die twee zalen verderop nog te horen is. Ik grijns en glimlach lief naar de mensen die verontwaardigd kijken.

Ze komt naar buiten rennen met opa aan haar zijde. De deur is open hoor, grijnst hij. En we lopen het pad af naar het kunsthuis. Ze rent naar binnen, kijkt rond en kijkt dan mij glunderend aan. Kijk mam, kijk nou! Ik zie het lievie, ik zie het. Zoveel kleur, zoveel te kijken. Wat een wondere wereld! Ze hangt over een stoel, staat weer op en wijst wat aan. Opa zegt dat we maar even lekker rond moeten kijken. En dan gebeurt het. Als een kleine galleriehoudster loopt ze met me rond. Kijk mam, Engelse drop. En hier mam, knuffels aan de muur. En deze, daar kun je op klimmen, kijk maar! Hier kun je breien. En dit is een gebreide pop. Ik kijk zoals ze van me vraagt, maar het meest kijk ik naar haar. Ik glunder, ik straal. Zie haar eens rondlopen in het kunsthuis, zie haar mij vertellen wat er allemaal te zien valt, zie haar stralen tussen deze kleurrijke wondere wereld. Mijn kleine grote meid, mijn kunstliefhebber.

De expositie die er nu is heet WNDRKMMR en is van SPOONK en Paul Andringa. Kunsthuis Loof is geopend op vrijdag tm zondag van 13:00 – 17:00. Je kunt komen kijken tm 20 september. En ze zoeken nog breiers die willen helpen met wildbreien voor kunstwerken die later Fries Museum te Leeuwarden gaan. Kijk voor meer informatie op www.kunsthuisloof.nl

Om jullie alvast een blik te laten werpen in die kleurrijke wondere wereld waar ik het over had, heb ik een paar foto’s gemaakt. Een paar, want ik wil niet te veel weggeven. Beter kun je gaan kijken en je laten verwonderen.

20150908_182739

20150908_182911

20150908_182959

Posted in Klein geluk, Mama, Reizen and tagged , , , , , , , , , .

Geef een reactie